Zima, zima, zima, pada na mnie śnieg

Poniedziałek w okolicach końca stycznia.

Telefon cicho wibruje zakopany pod tonami dokumentów spraw bezzwłocznie nie zakończonych, za oknem popaduje śnieg, choć obiecywano odwilż.

Komunikaty w formie mmsó nadaje MyLovingMother, co już samo w sobie jest wydarzeniem, gdyż do tej pory jej czynności związane z obsługą tego diabelskiego urządzenia zamykały się w katalogu: odbierz połączenie, wykonaj połączenie, sprawdź godzinę, wyślij smsa w odpowiedzi na, o treści tak, nie lub, w przypływie inwencji i gadulstwa, nie wiem. Nadawane wiadomości przedstawiają ojca mego rodzonego (l. 50+) pomykającego łagodnie po stokach Kotelnicy białczańskiej, odpychającego się sprawnie kijami od tłumów młodzieży szkolnej spragnionej białego szaleństwa. Doprawdy, nie wierzę w to, co widzę (i że to widzę). Rodzice moi dwanaście miesięcy temu zapragnęli nauczyć się jeździć na nartach, po czym nauczyli się, skutecznie oraz nie porzucili aktywności po jednym sezonie, a trzy dni temu wybrali się na praktyki.

Za stertą papierów ukrywam oczy jak pięciozłotówki i wielki szacun, bo ja sama, zakładając po raz pierwszy narty, krzyczałam głośno, na cały Świeradów Zdrój, że nikt w tak podeszłym wieku (20 z dużym plusem) nie powinien rozpoczynać nauki sportów ekstremalnych, bo gotów sobie bardzo wielką krzywdę zrobić i kończynę w gips wpakować.

Świat się kończy po raz wtóry!

Straszliwie jestem z nich dumna.

W ogóle duma mnie rozpiera dość często w kontekście sportów zimowych. Ten wyjazd w okolice Tatr co to miał się nie odbyć, a którego nieodbycie kosztowałoby mnie małe załamanko nerwowe, zakończył się kolejnym spektakularnym sukcesem. Po jednym dniu byłam już w stanie jeździć na desce, nie tylko „na liścia”, ale także dość sprawnie na tylnej krawędzi twarzą do stoku, przedniej krawędzi rufą do stoku oraz kręcić helikoptery, tj. płynnie zmieniać krawędź i się przy tym, wybaczcie państwo słownictwo, nie wypieprzać z hukiem. Płynnie, jak płynnie, nie bądźmy nieskromni, ale zachowałam kończyny całe na tym umykającym w dół parapecie i jest to podstawowy powód do dumy. Dupkę obiłam, nadwyrężyłam mięśnie karku, bo złapanie krawędzi na desce to jednak sprawa nieco bardziej gwałtowna i bolesna niż w przypadku nart, ostatecznie jednak polubiłam te zmagania i śnieg w zakamarkach odzieży. No i mam problem, co zrobić z tak obiecująco rozpoczętą karierą, bo weekendowe eskapady to trochę mało, żeby się najeździć i jednocześnie poćwiczyć.

I tak. Może czas się przenieść z urlopem w okres ferii zimowych, a tropiki porzucić – co napisawszy, poturlała się pod biurko i umarła ze śmiechu.

Truchełko znajdziecie na pierwszym piętrze, w piątym pokoju po lewej stronie korytarza.

Piękna ta Polska nasza pod zwałami śniegu. Wracaliśmy z tego Podchala na dwie tury, a i tak wcale nie poszło nam sprawnie. Najpierw utknęliśmy pod Wawelem. Gdy tylko otworzyłam drzwi auta, osiadł mi na brwiach gęsty i lepki smog i do wieczora nie chciał się odkleić, a rewia mody w Galerii Krakowskiej zrobiła mi bardzo źle, tym bardziej że sama ubrana byłam w nieco wymęczone odzienie górskie i nie do końca wypielęgnowaną fryzurę, bez makijażu, bez biżuterii. To nie pierwszy raz w tym roku, kiedy w odnogach szklanej galerii poczułam się jak ostatni kocmołuch, ale nic to, nieprawdaż, wnętrze człowieka się liczy  i dobry zmysł do wyprzedaży. W nagrodę nabyłam cztery komplety przepięknej bielizny w cenie jednego i pół, co zrekompensowało mi wszelkie ubytki na jakości życia. 

Gdy już udało nam się wydostać z lepkich łapek krakowskich oparów, podjęliśmy nierówną walkę z zaskoczonymi zimą drogowcami. Podsumowując. 

Małopolskie sobie radzi dość sprawnie, co jest niewątpliwą zasługą ukształtowania terenu. Pługosolarki śledziły nas, wyprzedzały i robiły raban na drodze. 

Świętokrzyskie skuło nam lodem całe autko, tak że kierowcy do patrzenia została mała dziurka w lodzie, podtrzymywana przy życiu na każdej stacji benzynowej. Pierwszy raz jechałam ślizgającym się czołgiem i gdyby nie to, że było strasznie, byłoby całkiem zabawnie. 

W Radomiu (woj. mazowieckie) chytra baba uziemiła pługosolarki i musieliśmy się tym czołgiem opancerzonym przedzierać przez zaspy wysokie na pół metra, a ruszenie spod świateł w takich warunkach graniczyło z cudownym cudem, o czym zdążyłam poinformować pół świat przez fejsbuka i usłyszeć, że poszliśmy na łatwiznę, co przyjełam jako osobistą obrazę majestatu!

W połowie drogi między Radomiem a Warszawą, wyciągnęłam piersiówkę z orzechówką i więcej grzechów nie pamiętam, gdyż upoiłam się dość sprawnie.

Podróż z Krakowa do Warszawy, w poniedziałek po południu trwała jedyne dziewięć godzi i to tylko dzięki umiejętnościom taktycznym i sile spokoju Współlokator, który co jak co, ale w warunkach zimowych odnajduje się doskonale.

I znów jest mi wszytsko bez sensu i chcę spać, nieustannie.