Tematy zastępcze

O mały włos nie kupiłam przedwczoraj biletu do Osaki.

Alitalia chciała mnie tam zabrać za trzysta nowych polskich, na szczęście promocja zdążyła się skończyć zanim dotarłam w okolice mojego paszportu (dopiero później przypomniało mi się, że dane mam dostępne w formie elektronicznej, ale na szczęście było już za późno na cokolwiek innego niż soczysty facepalm). To znaczy na szczęście, jak na szczęście. Cieszyć się mogą moi wierzyciele (a jest ich niewielu, podkreślam stanowczo!) co najwyżej.  Cała reszta, czyli ja we własnej osobie oraz wszystko, co skazane jest na moje humory,  zapadła na depresję. Już się widziałam, oczyma duszy, że tak do klasyki się odwołam,  kombinującą urlop i sprzedającą samochód celem uzyskania środków finansowych na kolejną wyprawę do Azji – a że i tak sprzedać planuję, więc  pretekst  był najdoskonalszy z możliwych. No ale jak wspominałam, wykupili mnie dziady i już nie zobaczę Tokio, a w każdym razie nie za trzysta pln, a w każdym razie nie w lutym. Choć w sumie cholera wie.

Przejęłam się w zasadzie jedynie chwilowo, a depresję okiełznałam nad wyraz sprawnie,  wiem natomiast już bardzo dobrze, że numer paszportu i kartę kredytową naładowaną należy mieć nieustannie przy sobie. Lesson learned.

Natomiast tudej. Naganiałam się po chatynce w poszukiwaniu żółtych karteczek, aby ostatecznie wydobyć wielką łopatę spod łóżka i było to ganianie dobre i ten kto mi je uczynił również był dobry  (i widział Bóg, że był dobry! [Rdz 1, 1 - 2, 2,], niech mu będzie zapamiętane, uczynniającemu, nie bogu). Dawno się tak nie uśmiałam, kombinując, co też może oznaczać hasło: „przydatne w nocy i w podróży, czasami przykleja się do ściany” i nie była to moskitiera! Ha! Tajemnicy nie zdradzę, ale naprawdę niewiele brakowała żebym udusiła się ze śmiechu na śmierć, gdy zagadka została rozwiązana. Duszenie zresztą znajduję jako przyszłościowe, gdyż mimo niezwykle regularnego spożywania rybich kwasów wykazuję tendencje do pozbycia się płuc  drogą prowadzącą przez szeroko rozumiane okolice gardła. Doprawdy, przepono moja, witaj!

Nie wiem czy to zasługa mrozów, przesuszonego powietrza, czy zażywania w ilościach hurtowych, ale nie regularnych, sauny, w każdym razie moje rzężenie, wyładowania i inne odgłosy fizjologiczne zna już całe osiedle i obawiam się, że sąsiedzi, którzy do tej pory wykazywali wielką wyrozumiałość dla naszych ekscesów, mogą nagle stracić na tej wielkiej cnocie i nad ranem zapukać z kneblem., a o Współlokatoru nawet nie wspominam, bo biedny jest i biedny będzie, póki nie umknie na Podkarpacie, świętować z rodziną. Niech mu droga suchą będzie, coś się chłopu w końcu od życia należy.

I tak sobie stukam w klawiaturkę, bo jednak nie ma to jak we własnym łóżeczku i z nie do końca swoim, ale oswojonym komputerkiem, a pretekst klikania jest zgoła inny od tego jaki sobie szanowny czytelnik wyobraża. Bo nie o napisanie notki tu chodzi,  a o notki zaprezentowanie, która to notka w końcu ujrzała światło dzienne mimo męki i przeciwności.

Nie przedłużając i tak już przydługiego wstępu, zapraszam na foty i kilka nieco chaotycznych słów. Starałam się być niekarmelowa, co mi bezlitośnie wytknięto, ale niesłusznie, bo są miejsca i momenty kiedy należy się wykazać choć pozorną powagą, także się wykazuję, a wam, jeżeli wam się zechce dotrwać do końca, za wszelkie uwagi, a zwłaszcza krytyczne, będę ogromnie wdzięczna, No to co? Chodźta ;)

http://zinnejbeczki.wordpress.com/

Na pierwszy rzut: Bangkok