Wszystko wiedzący nie mają informacji i nie jest to wcale winą biurokracji

To jest jakiś pięćdziesiąty raz, kiedy zaczynam tę notkę i naprawdę mam nadzieję, że jest to raz ostatni.

Praca zwaliła mi się na głowę bardzo ciężkim kowadłem, migrena zapchała neurony na pełne dwa dni, Współlokator nagle postanowił zadręczyć się wszystkimi problemami świata, a sterta książek przy łóżku rośnie w tempie geometrycznym. Nie mam pojęcia, którędy ulatnia mi się czas.
Dzięki niech będą Przedwiecznemu Cthulhu za te nieliczne weekendy, kiedy mogę mieć wszystko zapomniane, ubłocić się, umęczyć, zamoczyć spodenki na tyłku, dać się pogryźć robactwu i otrzymać konarem w łeb. Siniaki i szramy noszę potem dumnie jak trofeum walki o przetrwanie!
[Powtarzam się, wiem, ale co mi zrobicie, nic mi nie zrobicie :)]

Powiem Państwu, że kajaczki to jednakowoż jeden z przyjemniejszych sportów ever. W ogóle sportu ten sport nie przypomina, gdyż się siedzi i ewentualnie macha łapkami (albo i nie). Nic wielkiego, a ile zabawy, ile mądrych nauk!
Na przykład, nauczyli my się przez dwa dni wiosłowania, że w życiu nie ma PRZESZKÓD, są jedynie PRZYGODY!
Najpierw przeprawianie się na różne sposoby przez zwalone na rzece kłody walcząc z nurtem, konarami, oporem materii kajaków, wioseł i własnych ciał było irytujące, bo nie tak się przecież umawialiśmy. Gdzie  płynięcie i picie zimnego chmielu, a gdzie przeciskanie się pod, nad, w poprzek, brzegiem, chaszczami...
Migusiem okazało się jednak, że spływanie z nurtem nuży i męczy, robi źle na głowę i na plecy, a także przyciąga robactwo i potrzeba nam przygód.
Jakże to filozoficznie zagrało, w analogii do szeroko pojętego życia (płynięcie przez zielone ostępy bez wątpienia sprzyja filozofiom), nieprawdaż.
Ponadto, wcale się nie chwalę, ale jesteśmy ze Współlokatorem mistrzami świata w kajakarstwie rzecznym, a konkurencyjny zespół męski obdarzony przez naturę długimi kończynami i silnymi mięśniami, mógł nam buty czyścić. Własnymi ciałami. 
Rzekłam.

A teraz, skoro już tak sobie pięknie filozujemy, raczą się Państwo skupić i przypomnieć sobie, kiedy ostatni raz widzieli stado* wróbli?
Dzieckiem w kolebce (co łeb urwał hydrze) będąc zapamiętałam sobie sikory pasące się na słoninie, tłuste sójki z pięknym błękitem na skrzydłach, dzięcioła mieszkającego w budce naprzeciwko mojego okna, gile z czerwonymi brzuszkami obsiadające jarzębiny, szpaki i sroki, ale najlepiej pamiętam wróble.
I tak mnie było tknęło kilka lat temu, że oto nagle nie ma wróbli. Po prostu. Jak były, tak nie ma.
Co się stało z chmarami wróbli baraszkujących w kałużach, ja się pytam?

Także prawie umarłam ze szczęścia na tej wsi, gdy siedząc na skrzynce po piwie przed sklepem, który od lat głębokiego PRLu prawdopodobnie nic się nie zmienił i tak samo jaki drzewiej oferuje oranżadę w małych butelkach, wino marki wino (mocne – 6,50 zł, normalne – 4 zł) i mydło Biały Jeleń (w ilości sztuk jeden na półce, reszta pod ladą), posiada wagę z odważnikami i malowniczo i swojsko odrapaną szafkę na Apap i Panadol zaiwanioną szkolnej pielęgniarce, która po reformie musiała wyprowadzić się z okolicznej podstawówki, ujrzałam, najzwyklejsze na świecie, najpospolitsze wróble szare robiące w listowiu normalne dla gatunku zamieszanie i raban. Prawie popłakałam się na tej skrzynce ze szczęścia, a powstrzymała mnie jedynie obecność obcego mężczyzny, który niechybne uznałby, że wariatka.
Ach, wsi spokojna, wsi wesoła. Biedna, odrapana, ale tak pięknie pachnąca i tak pięknie grająca, że aż dobrze, że tak powoli się zmienia.

A potem, po cichutku, cyferka zyskała plus jeden.
Czasy prawie-przed-trzydziestką przeminęły, teraz to już jestem przed-trzydziestką i czas się z tą myślą oswajać, a najlepiej od razu myśleć o trójeczce w pierwszym rzędzie, bo za rok może być dramacik i załameczka.
Póki co podoba mi się kierunek w którym wszystko zmierza, nie zamierzam umierać, ani nic z tych rzeczy i tylko chciałabym, żeby znowu były wróble.

Potrzeba mi ostatnio dobrych, mocnych gitar.

*(Stado? Ławica? Sfora? Tabun? Chmara? No, taka grupa ptaków - to się jakoś nazywa? Bo przecież wróble kluczem nie latają :P).
Oraz.
Autorka przeprasza czytelników za chaos i bałagan, ale autorka nie ma czasu bo nagle ma PRACĘ, która wymaga jej obecności, skupienia i uwagi.  Jest to dla autorki pewne novum, więc energię poświęca na adaptację do nowych warunków, a nie na pisanie blogasków i ogarnianie myśli nieuczesanych.
Buzi! ;)