Dla mnie też, nieznośna zima i zła

W drzwiach stanął MyLovingFather, zadumał się lekko, podrapał w brodę. „ Zobacz córko jakie fajne mamy życie. Dookoła huragany, trzęsienia ziemi, tragedie rodzinne, awantury i latające talerze, a u nas? Cicho, ciepło, jasno. Dobrze nam się tu żyje”.
Popatrzyłam na ojca swojego rodzonego jakoś tak dziwnie rozczulona i odpowiedziałam sobie w duchu, że ma racje.

Ale przyznaj, że w sumie żyje się cudnie.
Przyznaję.
Myśl lub uczucie to tylko przejawy funkcjonowania umysłu, a nie ostateczna rzeczywistość - zatem to, że nie czuję absolutnie żadnej cudowności, a wręcz przeciwnie, wcale nie znaczy, że nie wiem o jej istnieniu, po prostu chwilowo się nie adaptuję.

Zima idzie!
Jeszcze nic nie skrzypi pod butami, samochód zapala bez problemu, policzki nie szczypią, rękawice narciarski jeszcze ciągle głęboko zagrzebane pod lekkimi, błyszczącymi szaliczkami ale powietrze od dziś pachnie zupełnie inaczej.
Dopiero przed chwilą, dosłownie mgnienie oka temu nauczyłam się cieszyć nadchodząca zimą, a teraz muszę natychmiast zapomnieć.
Za szybko to wszystko, czas ucieka przez palce.


Napisałam wniosek urlopowy.
Nie wiem czy zrealizuję ale perspektywa nieoglądania jednej twarzy przez kilkanaście dni jest argumentem koronnym i budzącym we mnie coś na kształt wielkiej ulgi.
Wszelkie ulgi są bardzo mile widziane.

Over.