Lizak arbuzowy

Jak to jest, że im bardziej mam wolne, tym bardziej czuję się po tym wolnym wymęczona i niewyspana? Pewnie posiadam jakiś wewnętrzny przymus nadrabiania życia prywatnego, wyszukiwania możliwości i konieczności robienia rzeczy, na które na co dzień nie mam czasu, bądź siły, bądź ochoty. Nie narzekam, bynajmniej. Jestem ucieszona jak małe dziecko.

Gdyby ktoś tydzień temu powiedział mi, że spędzę Sylwestra w takich okolicznościach, w takim towarzystwie, z takimi konsekwencjami kazałabym natychmiast puknąć się w gładkie czółko. Mocno.
Czasami mam sobie za złe braki w rozsądku i nieodpowiedzialność finansową ale nie tym razem, mimo że po raz pierwszy od roku moja cudowna karta kredytowa powiedziała głośno i wyraźnie Dość! niekontrolowanemu szaleństwu.
Trudno. Coś wykombinujemy. W końcu kasa zawsze daje się jakoś zorganizować. A póki co żremy tynk ze ścian i suchy chleb dla konia. To jednak nic w kontekście butów narciarskich, idealnej pokrywy śnieżnej, prywatnych fajerwerków pod Wielką Krokwią, morza przelanej Tequili, bajecznego stada i drogi.
Tak, droga i narty.
To musiało być w jakimś innym życiu, bo nie pamiętam, żebym tak bardzo nie mogła przestać się uśmiechać. Absurdalnie i naturalnie, że aż nie do uwierzenia. Czując się w końcu sobą, w każdym jednym kawałeczku, każdym atomie, komórce, w każdym zdrętwiałym z zimna palcu stóp, zupełnie na miejscu, wraz z całymi smutkami wszechświata, strachem i niepewnością, a mimo to spójnie i jasno, wyraźnie, do pełna.
Niesamowite, że istnieją ludzie, przy których można się tak czuć. Z którymi nie trzeba wiele mówić. Pomijam, że to właśnie powoduje u mnie oczywistą reakcję w postaci niekontrolowanego potoku wymowy, bo jakimś cudem robi się tak bezpiecznie, że nagle można wszystko, bez asekuranctwa, twardej muszli i pogmatwanych systemów bezpieczeństwa zapewniających ochronę przed światem zewnętrznym.

Więc ta droga, korek na Zakopiance i Top Wszech Czasów, ciemno i migające światła mijanych miast, niekończący się dialog złożony z melodii, słów i spojrzeń.

Jestem jak dziecko, któremu tak bardzo mało trzeba, żeby nie mogło przestać się uśmiechać.
Ruchu.
Drogi.
Nocy.
Kilku miękkich, puchatych, różowych, dobrych słów.
I to naprawdę wystarcza za całe szczęście i radość życia. Bezwzględnie.

Wpadłam w ten nowy rok jak w masło, bez podsumowań, bez presji, bez oczekiwań, zupełnie się tego nie spodziewając i niczego nie oczekując.
Poprzedni rok miał być dobry. Nie był. Był koszmarem, o którym chcę jak najszybciej zapomnieć ale też napawa mnie dumą, że mimo całego kataklizmu zachowałam to, co najważniejsze.
A ten niech sobie będzie jaki chce, mam tyle rzeczy do zrobienia, tyle planów, energii tryskającej uszami mimo chronicznego zmęczenia, że jest mi absolutnie wszystko jedno, ja i tak będę robić swoje.
Nie mogę się doczekać!

New 30 Day Song Challenge
Day 8. Song you sang the wrong lyrics to for ages – Takich piosenek jest kilka i zawsze budzą u mnie wesołość, gdy wspominam twórczość własną. Ta natomiast została wybrana, aby jeszcze przez chwilę pozostać w klimacie TWC.