W moich słowach słoma czai się

Właśnie ubiłam muchę i jest mi z tego powodu ogromnie żal. Jednak to stworzenie boże, gdyby tylko nie łaziło irytująco po moim monitorze i nie zostawiało w rogach ekranu LCD małych, czarnych kropeczek, to może bym darowała. W sumie to co mi taka mucha, niech sobie żyje.
Tak jak motyl.
Od tygodnia w domu mieszka Paź Królowej. Nikt nie ma sumienia wypuścić go w zbliżającą się zimę i minus jeden przy gruncie. Więc mieszka sobie. Budzi co rano obijając się o ściany sypialni domownika u którego losowo wylądował na noc. Jeżeli ktoś wie jak się karmi motyle to ja bardzo chętnie przyjmę taką wiedzę.
Tylko pospieszcie się bo on mi wygląda na starego, ten motyl.

Poruszona dogłębnie serialem, o czwartej nad ranem, zgodnie z najnowszym harmonogramem dobowym, zastanawiałam się co ja bym powiedziała takiemu specjaliście i czy przypadkiem rzeczywiście nie powinnam się wybrać.
Bo oduczyłam się gadać, komunikacja wewnętrzna jak i zewnętrzna ma ubytki na światłowodach nie do przeskoczenia.
Bo ja się boję Panie doktorze.
Boję się, że nigdy w życiu nie stanę u stóp Himalajów albo że stanę ale bez dodatkowej pary zmysłów, pomagającej wypośrodkować wrażenia, uzgodnić zeznania. Nie lubię patrzeć jednym okiem, niby widać tak samo ale pole widzenia jest nadmiernie ograniczone. Nie mam pojęcia czemu nie miałabym pojechać do Afganistanu albo do Tybetu ale to wcale nie przeszkadza mi się bać.
Boję się Panie doktorze, że zwariuję. Tak, maluję rzęsy czarnym tuszem o siódmej dziesięć rano, zakładam sweterek i obcisłe spodnie, na to wszystko maskę z promiennego uśmiechu (bo taka piękna jesień), sympatii i zaraźliwej energii, wychodzę, dumna z siebie jak nie wiem, wprost w zimne, poranne powietrze i … czuję, że jeszcze jedna chwilunia, a eksploduję jak mały granat. Mocując się z zamkiem od furtki biorę trzy głębokie wdechy i uspokajam nawałnicę.
Panie doktorze, jestem zmęczona i wszystkiego się boję z tego zmęczenia, weź coś ze mną zrób bo mam wielką ochotę walić głową w ścianę z bezsilności i bezsensu.

Soundgarden i Chris Cornell koncertowo w słuchawkach i przynajmniej wiem, że coś jest warte tego żeby jeszcze, cholera, zaczekać, poczekać, przeczekać w formie przetrwalnikowej, aż znów będzie się chciało oddychać kurzem i ciepłem tysiąca ludzi w dusznej sali koncertowej.
Oddychać w ogóle.
Poczuć coś.

Demony mnie obsiadły.